Nino&Toosje schreef:Ik heb er begrip voor dat honden niet in een dierentuin mogen komen.
En , er zijn twee dierentuinen in Nederland waar je de hond mee kunt nemen.
Wil je een andere dierentuin bezoeken, dan kun je ook altijd nog een menselijke begeleider meenemen. Dat is best wel leuk hoor, die praten terug als je iets zegt.

Zo zie ik het niet en oh wat ben ik blij in België te leven! Ik heb hier veel slechtziende vrienden. Zien nog net genoeg om infobordjes te lezen en iets te vertellen over die beesten, maar zien te slecht om de stoepjes op de grond te zien of om je feilloos door alle mensenmassa's te loodsen. Dan ga ik echt niet nog eens een ziende persoon uitnodigen maar ben ik gewoon blij dat ik mijn hond bij mij heb die me hierbij helpt.
Ik zou Olly nooit alleen laten, ergens achter laten of bij m'n ouders droppen terwijl ik een dagje dierentuin meepik; zij is mijn ogen en hoort er gewoon bij. Ik ben wel zo netjes dit bij de ingang te melden en ga ook niet naar plaatsen waar men dat afraadt want dit is gewoonlijk wel zo. In België is die toegankelijkheid wel wettelijk geregeld.
***
Bron: De Witte Stok, n°2-2010
TOEGANG VAN GELEIDEHONDEN TOT OPENBARE PLAATSEN: VERBODEN TE VERBIEDEN!
Er is nu al jaren sprake van om een wetgeving op te stellen over toegang van geleidehonden tot openbare plaatsen. Beetje bij beetje maken de verschillende gewesten van ons land daar werk van. Onlangs werden er twee besluiten goedgekeurd die de aanwezigheid van geleidehonden goedkeuren en regelen: één in Brussel eind 2009 en één in Wallonië begin 2010. Het principe is eenvoudig: het is verboden om geleidehonden de toegang te verbieden!
Personen met een handicap mogen geleidehonden gebruiken om hen te helpen bij hun dagelijkse handelingen. Blindengeleidehonden zijn vrij goed gekend bij het grote publiek, maar ook andere honden zijn een doeltreffende hulp voor personen met andere soorten gebreken. Die geleidehonden toegang geven tot openbare plaatsen, helpt de mobiliteit en de autonomie van personen met een handicap te versterken.
In België was er dringend nood aan een wetgeving hierover om elke vorm van discriminatie te vermijden. Het begon goed toen Gisèle Mandaila, de toenmalige staatssecretaris voor personen met een handicap, een federaal wetsontwerp en een ontwerp van samenwerkingsovereenkomst met de gefedereerde entiteiten (Gewesten en Gemeenschappen) indiende. Als het echter gaat om wetgeving voor personen met een handicap is de situatie in België nu eenmaal wat ze is… Daarom stelden alle Gewesten en Gemeenschappen hun eigen wetgeving op (zie kadertekst op de volgende pagina). Gelukkig zijn er ook raakpunten.
Bondig overzicht van de wetgeving in België:
- Waals Gewest: Decreet van 23/11/2006 - Besluit van 02/10/2008 en Aanvullend Besluit van 27/04/2010 voor de bepaling van het modelformulier voor een goedkeuringsaanvraag die personen of organisaties moeten indienen die geleidehonden africhten, en van het modelboekje voor begunstigden van een geleidehond die is afgericht door een persoon of een erkende organisatie.
- Brussels Hoofdstedelijk Gewest: Ordonnantie van 18/12/2008 - Besluit van 22/10/2009.
- Vlaamse Gemeenschap: Decreet van 20/03/2009 - nog geen uitvoeringsbesluit.
- Duitstalige Gemeenschap: geen enkel decreet of besluit.
In Brussel en Wallonië - en we hopen binnenkort ook in Vlaanderen en de Duitstalige Gemeenschap - geldt voortaan het volgende principe: het is verboden om de toegang tot openbare plaatsen te weigeren aan personen met een handicap die vergezeld zijn van hun geleidehond.
Daaronder moeten we verstaan: alle openbare of private gebouwen, plaatsen en ruimten die bestemd zijn voor publiek gebruik, alsook betaald personenvervoer. Voortaan hebben ze vrij toegang tot openbaar vervoer, inclusief taxi’s, tot toneel- en bioscoopzalen en restaurants. De toegang kan wel uitzonderlijk geweigerd worden om volksgezondheidsof veiligheidsredenen. Zo mag een geleidehond zijn baasje met een handicap vergezellen op restaurant, maar niet in de keuken, wel in een ziekenhuis, maar niet in een behandelzaal, wel in een zwembad, maar niet tot aan de rand van het water. Die weigering moet publiek meegedeeld worden.
Alle personen met een handicap die zichzelf benadeeld voelen door de niet-naleving van de wettelijke bepalingen, mogen een klacht indienen. Er zijn sancties vastgelegd in de vorm van boetes.