Labradorforum

Gisterochtend hebben wij onze Ixor in moeten laten slapen. Hij is 13 jaar, 7 maanden en 2 dagen geworden. Maandag aan het eind van de middag werd hij ziek. Hij wilde niet meer eten. In de loop van de avond werd dat er alleen maar slechter op. Maandagnacht heb ik op een matrasje naast hem geslapen en dinsdagochtend was duidelijk dat het einde in zicht was.

Toen de dierenarts kwam was hij eigenlijk al een eind heen. Hij is heel rustig en zacht zonder enig teken van verzet ingeslapen. We hadden het eigenlijk niet veel beter kunnen wensen. Tot en met maandag heeft hij in zijn eigen tempo en op zijn eigen wijze gelukkig kunnen zijn. En wij met hem.

We missen hem en dat zal nog wel even duren, maar toch weten we nu al dat het zo goed was. Onze grote zwarte beer is er niet meer...

Ach, Ixor... Rust in vrede.

Sterkte met dit verlies.

Jeetje zeg Heel veel sterkte komende tijd

Het blijft altijd moeilijk... maar Ixor heeft een mooi leven gehad !

Veel sterkte de komende tijd !

Wat fijn dat hij mooi en rustig is gegaan.

Dood is als de horizon
en de horizon is enkel
de begrenzing van ons gezichtsveld...

Veel sterkte!

sterkte met het verlies

Heel veel sterkte!

Heel veel sterkte de komende tijd! Het is zo tweeledig hè. Hij heeft een mooi leven gehad en je gunt hem een mooi en rustig heengaan. Maar je wilt hem nog niet kwijt. Ik kreeg kippevel toen ik het las. Sterkte

Groetjes Kim.

Dag lieve Ixor, rust zacht.
En voor jullie, heel veel sterkte gewenst met dit grote verlies, zo'n groot deel van je leven, en nu voor altijd in jullie hart.


groetjes Jeannette

Sterkte.

13 jaar, 7 maanden en 2 dagen hebben jullie van elkaar genoten. Wat kan ik me voorstellen dat jullie hem missen.. Koester de herinneringen aan jullie grote zwarte beer. Veel sterkte. groetjes, Marion

hij heeft wel een respectable leeftijd gehaald, maar dat maakt het verdriet absoluut niet minder om

Heel veel sterkte met het verlies van jullie Kanjer Ixor

heel veel sterkte!!!

Ik weet hoe moeilijk het is.
Is wellicht een tegenstrijdig gevoel, wetende dat hij rustig is mogen inslapen na een mooi leven maar toch... afscheid nemen van iets dat je liefhebt is zo moeilijk...
Wens jullie héél véél sterkte toe!

Rust zacht lieve Ixor en geef Seppe daar achter die regenboogbrug een dikke knuffel van me.

Verdriet doet pijn

’t Voelt zo leeg in mijn hoofd, in mijn hart, in mijn huis,
geen zwarte gestalte, mijn huis is geen thuis.
Ik voel me zo vreemd, zo verward, zo alleen,
ik wil hem weer terug, hier bij mij, om me heen,
met glanzende ogen en kloppende staart,
liefkozende poten, statig en bedaard,
voor alles aanwezig, de ruimten gevuld
op de meest lastige plekken
en ik met geduld.
Niets anders dan liefde, bij hem en bij mij,
zo vertrouwd en zo eigen, zo samen zijn wij.
In leven gebleven, zo lang als hij kon,
met vallen en opstaan, en ik weet waarom.
Ik kan hem niet missen, dat wist hij zo goed,
dan zo oud te worden toont wilskracht en moed.
Eens kan het niet langer, zijn tijd is voorbij.
Verdriet gaat er komen, bij hem en bij mij.
Zijn ogen die smeken, nu is het aan jou,
om je wilskracht te tonen en moed en je trouw.
Niets zal ons ooit scheiden, wij blijven bijeen,
De band die wij hadden blijft steeds om ons heen.
Wij samen tenslotte, wij kregen een deal,
zijn lichaam begraven, diep in mijn ziel.