Mijn aller beste vriendin
Geplaatst: 04 feb 2012, 09:54
Ik stond op om water te halen. Eerst breng ik altijd de kleine bak en haal dan de grote bak water waarbij de kraan loopt zodat de grote bak gevuld wordt. Bij het neerzetten van de kleine bak kijk ik naar Dona en zie ik haar verstijfd, iets met haar hoofd naar beneden, staan. Ik raak haar aan, en zeg wat doe je, pak haar bij haar nekvel vast. Ze maakt nog een apart kreun geluid, leunt tegen me aan. Verstijfd. Ik kan me niet herinneren hoe ze keek, of hoe ze ademde. De ademhaling zou ik gehoord hebben, als het leek dat ze een naar lucht hapte. Het leek of haar hele lichaam verstijfde. Uit paniek wist ik even een aantal seconden niks te doen, ik legde haar neer, en je zag het aan haar, dat het klaar was. Ze overleed. Zonder welke aanleiding dan ook. Er was die dag niks aan de hand. Haar gedrag was normaal. Ze overleed heel snel, vandaar dat ik vermoed dat het een hartstilstand was. Ik ben geen medicus, maar na zoveel dieren te hebben en het nare mee gemaakt te hebben, weet je intuïtief wel wat het ongeveer is. Bij de sectie is op het blote oog niks gezien, nu afwachten tot het histologie rapport.
Graag zou ik willen weten of mensen dit hebben meegemaakt. Ik zal zeker ook brieven sturen naar verschillende DA door Nederland en de docent van Utrecht die de sectie op mijn hond heeft uitgevoerd. Mijn lieve labrador teefje van 5,5 viel woensdag plotseling dood neer. Ze was jong, gezond en levenslustig. Die dag was er niks aan de hand, ze leek nergens last van te hebben. Bij het overlijden heeft ze een zuurstof gebrek gehad, waardoor haar tong blauw was. Ik zelf vermoed dat ze aan een acute hartstilstand is overleden. Gelukkig was ik erbij, stierf ze in mijn armen, gelukkig is het snel gegaan. Dit zijn gedachten die ik maar probeer te behouden om sterk te blijven. Mijn dona was mijn alles, mijn beste vriendin. Ik heb totaal geen vertrouwen in de mensen, en nu gaat mijn enige vriendin dood. Nu achteraf ga je van alles in je hoofd halen. Als eerste verwijt ik het mezelf heel erg, daarnaast, dona had artrose, daar leek ze geen last van te hebben. Dona liep soms wat slomer dan ik, met het wandelen. Dit vond ik wel apart. Ze hijgde wel snel, na een korte wandeling. Ze ademde soms qua geluid alsof ze snurkt. Dit soort dingen spoken door mijn hoofd. Terwijl de zware ademhaling door de DA geschoven werd naar het feit dat ze een probleem heeft met haar voorpoten. Niks en dan ook niks, brengt mijn dona weer terug. Misschien dat iemand van jullie ooit heeft mee gemaakt, dat een hondje zo maar overlijdt. AUB vraag het rond. Ik blijf vechten voor dieren, wat ik altijd al deed. Er zijn bij mij gelukkig nog veel katten, die ik opvang en die mij nu in deze zware tijd opvangen.Bij voorbaat dank allemaal.
Dona, ik zal je nooit vergeten!!!
Graag zou ik willen weten of mensen dit hebben meegemaakt. Ik zal zeker ook brieven sturen naar verschillende DA door Nederland en de docent van Utrecht die de sectie op mijn hond heeft uitgevoerd. Mijn lieve labrador teefje van 5,5 viel woensdag plotseling dood neer. Ze was jong, gezond en levenslustig. Die dag was er niks aan de hand, ze leek nergens last van te hebben. Bij het overlijden heeft ze een zuurstof gebrek gehad, waardoor haar tong blauw was. Ik zelf vermoed dat ze aan een acute hartstilstand is overleden. Gelukkig was ik erbij, stierf ze in mijn armen, gelukkig is het snel gegaan. Dit zijn gedachten die ik maar probeer te behouden om sterk te blijven. Mijn dona was mijn alles, mijn beste vriendin. Ik heb totaal geen vertrouwen in de mensen, en nu gaat mijn enige vriendin dood. Nu achteraf ga je van alles in je hoofd halen. Als eerste verwijt ik het mezelf heel erg, daarnaast, dona had artrose, daar leek ze geen last van te hebben. Dona liep soms wat slomer dan ik, met het wandelen. Dit vond ik wel apart. Ze hijgde wel snel, na een korte wandeling. Ze ademde soms qua geluid alsof ze snurkt. Dit soort dingen spoken door mijn hoofd. Terwijl de zware ademhaling door de DA geschoven werd naar het feit dat ze een probleem heeft met haar voorpoten. Niks en dan ook niks, brengt mijn dona weer terug. Misschien dat iemand van jullie ooit heeft mee gemaakt, dat een hondje zo maar overlijdt. AUB vraag het rond. Ik blijf vechten voor dieren, wat ik altijd al deed. Er zijn bij mij gelukkig nog veel katten, die ik opvang en die mij nu in deze zware tijd opvangen.Bij voorbaat dank allemaal.
Dona, ik zal je nooit vergeten!!!